|
Vegere
Xebat Şakir;
Derwêş e
di perestgeha evînê de
Hêmin Kurdaxî
Helbestvanê hêja Xebat Şakir piştî demeke dirêj, dîwana xwe ya
yekem da çapkirin, di bin navê “Derwêş im di perestgeha evîna te de”
ew li almaniya ji weşanên “Xanî” di destpêka sala 2007-an de
derçûye, Dîwan ji 29 helbestan pêk tê û li ser sîngê 126 rûpelan
hestên Xebat herikîne, Nîgarkêşê Kemal Heraqî Tabloya bergê
çêkiriye, her weha hêja Serhan Isa derhêneriya dêzayana bergê
kirîye.
Xebat hastên xwe ji bo van kesan diyar kiriye
“Ji bo we,
we tevan
zarokên Cerihê…
yên ku we,
bi nermetilîyên xwe
toza dîrokê
ji ser
dêmên azadîyê maliştine
ji bo we,
Sebrî,
Xebat,
Nayîf,
Nezîr,
Û……
yên ku
di gulîstana merovanetîyê de
çiyayên bilind bûn
di bejna welatê rojê de
û di govenda azadîyê de
xêlvaniyên
dêmên Lalişê bûn...”
Wek ji min ve xûya dibe Xebat Şakir; di xeyala êşên xwe wer
dibe, bi lehiyên azarên xwe re diherike, bi dîntiya xwe dişewite, bi
heyva çardeh şevî re dikene û evîna wî, di darek ji darên Cirehê de
gupik dide:
di helbesta: “Bi
serê memikan” de weha dişewite, weha dixawze li ber xwe bide,
hestên xwe derdibire:
“Li ber rêtim,
û awazên
van herdo dilên bi hisret
êzingê evîndarîyê,
emê bihev re
bavêjin
tenûra hestan...”
Lê, di helbesta “Penaberno” de helbestvanê me bi erk û
stûbariyeke din radibe û vê carê yekser hawara xwe tîne zimên, di
destnîşankirinek weha de, hem derdora xwe rexne dike û hem jî bêtir
rihê xwe û wan haydar dike:
“Lehîyên azaran li vir pirrrrrrr in
û birînên nedirûtî,
bê hijmarin
silbûna jin û mêran ji hev
birîneke dijwara...!!!?
ka binerin
bê çawa em xwe didavêjin
sînga tunebûnê
û mejîyên xwe
bi qelend, tolhildan
û qedexeyan
dorpêç dikin!!”
Di “Bikene dilo” de û bi tabetî di van çend rêzan de, tiştek
ji min ve xûya û balkêş heye, ew jî îmaja wê ye, di derve de pir asan
xûya dike, mirov dibêje qey gotinin gelemperî ne, lê ne weha ye, ew
dibêje:
“Bikene dilo bikene
Yar…. dîse hat…
himbêza evîndarê ji bîrbûyî”
Di vê derê de, helebestvanê me, daxwaza kên ji dil dike û mizginiya
vegera yarê li himbêza ji bîrbûyî dide, wek çawa tiştekî merov biha û
delal hebe û wenda kiribe û ji nişka ve dîsa bibîne nemaze ew jî yar
be, weha berdewam dike:
“dengê dahola xwe bilind bike
û awazên xwe xweştir bike
û gotina şêrîntir bike”
Dil koçka evînê ye, ew gazîya dil dike, daku jêre govend û dîlanê
bigre û hestên wî, yên bi hatina yarê şax-dayî ne virde wired li ber
awazên dil bilîlîne. Dêmek di vêderê xûya dibe, ku helbestvan zane
dengê dil bilind e, zane awazên bi hestan de diherikin, xweş in,
gotinên dil her û her şêrîn in, lê ew hê jî bêtir ji dil dixwaze!
ji kêf û şahiya xwe re, ew naxwaze bi tenê be, naxwaze bejna yarê di
vegera wê de, bi tena xwe bibîne û pêşwazîyê bike, ew dixwaze hinek
din jî pêre bin, wek çawa ew her kesekî dilsoz dibîne, her kesî hêjayî
çêjên xweş û ciwan dibîne, jiber wê jî her kesî vexwandeyî
temaşekirinê dike, holeke vekirî diafirîne û dihêle dil û yarê wek du
lehengên destaneyan nêzîkî hev bibin, çima na pêjn wek xewnane, lê
sivik in li ser dil:
“bere her kes vegera wê bibihîze
û pêjina wê bikin li ba te.“
Di helbesta „Hevpeyvînek bi dil re“ Dema bi dilê xwe re, dikeve
danûstandinek monolojyane, di wê kêlîkê de, kêlîka helbestê, weha ji
min re xûya dibe ku, tikes di nêvbera wî û dilê wî tinebû, bi
azadiyeke derwêşan e, xûya dibe ku ew rastî „Derwêş e
di perestgeha evînê de”
„Çima tu…?
min bi dînîtîya xwe
dişewitînê
û berê min
didî golên neqam çima??
Ez..
nebarê serserîtiya te
û hilgirtina çolbeyarên te
yên bê pîvan im!!?“
Xebat Şakir
di berhevoka xwe de „Derwêş im
di perestgeha evîna te de”
girya ye heya ku, hêsir bûne xwîn, di sêdara kezebê de xwe avêtiye
bextê kujeran ku ciwan û evîndaran nekujin, ji ber ku ew guneh û
sînoran nizanin û nas nakin.
Gava şev kehr û lal dibe hestên wî bilind dibin, ew gelek pirsan dike;
tevî ew baş dizane ku ji hezarê salan e ew pirs bê bersiv man e û bi
hezar û hezaran wek wî Derwêş di perestgeha evîna de mane.
Min danasîn û xwandinek kurt weku helbestvan li berhema Xebat Şakir
kir, ez hêlên din çi rastnivîs rêzimanî û mûzîk... ji xwediyên wan re
dihêlim, lê dîsa jî piştrast dikim ku berhema Xebat hêjayê xwndinê ye,
hestin germ, wêneyin xweşik, êş û azarî şahî û xemgînî... têde hene.
Jor
|
Komela Kaniya Sipî